 |
 |
 |
|
|
|
Vandaag gaan we een excursie maken naar de Aso-vulkaan. Eigenlijk is de Aso-vulkaan onderdeel van een gigantische caldera, een grote prehistorische vulkaankrater die is ontstaan doordat de oorspronkelijke vulkaan is ingezakt na een eruptie. De caldera van Aso is een van de grootste van de wereld en meet 25 bij 18 kilometer, met mount Aso in het midden. Aangezien de bodem van de caldera bijzonder vruchtbaar is is dit zeer geschikt als landbouwgrond, en dus wonen vele mensen binnen de ring van de caldera.
We gaan vandaag de krater van Naka-dake bezoeken, de meest actieve van de vulkanen in de Aso-caldera. Op de luchtfoto hieronder is de rookpluim van Naka-dake te zien.
We rijden de Aso-caldera in. Het moet destijds in de prehistorie een mega-grote vulkaan zijn geweest.
Daar is de top van de Naka-dake vulkaan!
Er zijn drie stations: De eerste aan de voet van Naka-dake, de tweede halverwege de helling en de derde bij de krater van Naka-dake zelf.
Er zijn dertien mensen van de groep die een helikoptervlucht hebben geboekt, en zeven gaan met de bus naar de krater. Uiteindelijk ziet Berend van de helikoptervlucht af dus gaan er acht naar de krater. De landingsplaats van de helikopter ligt tussen het eerste en het tweede station.
Bij het eerste station is er een restaurant, en een museum.
Vanaf de parkeerplaats zie je de krater flink roken.
Als iedereen naar het toilet is geweest stappen we weer in de bus om naar de
krater te rijden.
We zetten de mensen die een vlucht geboekt hebben bij de helikopter landingsplaats
af en rijden door naar het derde stattion, bij de krater.
Al bij het tweede station ruiken we de zwavel lucht, en bij het derde station
stinkt het verschrikkelijk. Hier zie je ook overal betonnen schuilhutjes voor
als Naka-dake plotseling uit zou barsten.
We betwijfelen of dit van veel nut zal zijn als het écht tekeer gaat,
maar dit is zeker nuttig als de vulkaan een grote 'boer' laat.
De wolken die uit de krater komen zijn zondermeer giftig (wordt ook voor gewaarschuwd) en onder in de krater kan je de zwavel-afzettingen op de rotsen zien.
Tja ... zo'n helikoptertochtje van een paar minuten boven de vulkaan is natuurlijk wel leuk ...
Maar we staan toch liever er met de neus bovenop. (Alhoewel je je neus dan wel moet dichtknijpen vanwege de enorme zwavelstank.)
Met een groepje van vijf man/vrouw besluiten we door de heuvels van de krater naar het eerste station te wandelen. Teun en Wil zijn zo verstandig om met de bus naar het eerste station terug te gaan.
Er moet hier een trail zijn die we kunnen volgen naar de parkeerplaats van het eerste station, maar voorlopig is nog niet duidelijk waar het begint. In de verte zien we een paal. Zou dat het begin zijn?
De trail loopt steil de helling omhoog.
Het is even een inspanning naar de top maar we worden beloond met een geweldig uitzicht op de krater en het omringende woeste landschap.
In de verte zien we het gebouw van het eerste station.
We lopen aan de andere zijde de heuvel weer af. Veel losliggende stenen dus je moet goed opletten waar je je voeten neerzet.
Beneden aan de heuvel is de boel afgezet.
De afzetting is niet voor niets want op een gegeven moment in het pad lijkt
het wel of je op een trommel loopt. Hier onder zit een grote gasbel.
Vermoedelijk zitten er nog veel meer van deze plekken in het landschap, en loop
je de kans dat je door de oppervlaktelaag heen trapt de geheid jezelf verwondt.
Het is ongelooflijk hoe vruchtbaar deze grond is. Alles groeit en bloeit.
Sommige stukken vergen iets meer klimwerkt van je om er overheen te komen.
We komen aan bij het tweede station en lopen via de weg naar de helikopter landingsplaats.
Hmmm ... volgens mij herken ik dit model helikopter. Is dit een Australische Robinson?
Yep! Een Robinson R44. Eenvoudig, robuust en goedkoop in gebruik. Volgens mij wordt dit type door Thales regelmatig gebruikt om de rondzoek radars mee te testen.
Van hier af kunnen we het pad volgen naar het eerste station.
Exact op de afgesproken tijd, één uur 's middags, lopen we de parkeerplaats op. Netjes gedaan.
We stappen in de bus en rijden terug naar Kumamoto. We besluiten niet naar het kasteel te gaan (valt tegen schijnt het) maar gaan een middagdut doen.
's Avonds gaan we eten bij het restaurant CurryCoco. Prima eten.
Terug op de hotelkamer gaan we nog wat lezen en het verslag bijwerken. Dan de koffers klaarmaken voor de Takkyubin morgen en de rugzakken voor Nagasaki en dan gaan we de mand in.
|
|
|